![](https://image.jimcdn.com/app/cms/image/transf/dimension=417x1024:format=jpg/path/s5f8a46e0cb6a1b30/image/if15a220f92f75713/version/1622372828/image.jpg)
Gepromoveerd en toch gemengde gevoelens. En dan duid ik niet op de zevende plek in de competitie, want die ben ik als Nijmegenaar al lang vergeten.
Het is feest! NEC promoveert, na vier jaar mogen we weer meedoen op het hoogste niveau, op naar de eredivisie. Reden voor een feestje! Een kort feestje weliswaar, want Bruls geeft ons een half uurtje. In de livestream zien we beelden om van te genieten. Een feest, samenhorigheid, muziek, veel mensen, gezelligheid. Alles wat we het afgelopen jaar zo gemist hebben.
En toch is daar de angst, gaat dat wel goed? Er zijn geen mondkapjes. De anderhalve meter wordt niet gewaarborgd, maar buiten is de kans op besmetting klein, toch?
Ik ben trots op NEC en het feest, maar leef al ruim een jaar mijn eigen leven niet meer, door de veiligheidsmaatregelen om het COVID virus in bedwang te houden. Is angst echt een slechte raadgever?
Mijn zoontje, nou ja inmiddels wel zoon, trouwe supporter, uiteraard met betaalde seizoenkaart zelfs in dit coronaseizoen, doet eindexamen. Dan gaat NEC promoveren midden in de belangrijkste schoolweken van het jaar. Geen houden aan natuurlijk! Op naar de Goffert. Leren kan altijd nog en er zijn toch nog herexamens. Als bezorgde moeder lig ik wakker.
Waar het feestgevoel overheerst en angst en bezorgdheid om de hoek kijken, komt het gevoel van weemoed als mokerslag binnen. Een foto van schoonpapa met zoon beide in NEC kleren komt langs op mijn mobiel. Na de sluiting van de Goffert voor het publiek kijkt mijn zoon alle wedstrijden bij mijn schoonouders. Gezellig samen! De foto raakt me, zo’n foto is er ook van mijn vader met mijn zoon. Jaren geleden gemaakt, als vaste seizoenkaarthouder en trouwe fan heeft hij geprobeerd iedereen zijn liefde voor NEC mee te geven. In zijn kist ligt een stressballetje van NEC. Zou hij daarboven meegekeken hebben?
Zonder de trouwste fan te zijn, maar wel altijd op een gepaste afstand meekijkend vanaf de zijlijn, is NEC verweven met mijn leven. Zo blijkt maar weer:
NEC zit in je hert!
❤️💚🖤
Reactie schrijven
Dorien Swartjes (zondag, 06 juni 2021 20:43)
Weer mooi verwoord